Kim jestem?

Nazywam się Agata Szymczak i jestem psychologiem. Na co dzień zajmuję się wspomaganiem prawidłowego rozwoju dzieci i młodzieży oraz wspieram rodziców borykających się z trudnościami wychowawczymi. Moim celem jest poprawa jakości życia dziecka oraz jego rodziny.

Dowiedz się więcej
kiedy-warto-udac-sie-na-konsultacje-psychologiczna-agata-szymczak

Oferowany zakres pomocy psychologiczej

Oferuję szeroki zakres profesjonalnej pomocy psychologicznej, dostosowanej do indywidualnych potrzeb i wyzwań każdego pacjenta. Zapewniam wsparcie w radzeniu sobie z trudnościami emocjonalnymi, stresem, lękami oraz innymi problemami natury psychicznej w ramach następujących schorzeń:

ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytami uwagi zwany również zaburzeniem hiperkinetycznym, możemy podejrzewać u dziecka, które nie jest wytrwałe w swoich działaniach, szybko się nudzi nowym zajęciem czy zabawką. Zaczyna wykonywanie kilku czynności naraz i żadnej z nich nie kończy. ADHD przejawia się w trzech aspektach, które mogą występować u dziecka razem, lecz nie jest to warunkiem koniecznym.

ZABURZENIA KONCENTRACJI UWAGI

  • trudności w utrzymaniu koncentracji i uwagi na wykonywanych zadaniach
  • nieuwaga, brak skupienia na tym co się do dziecka mówi
  • trudności w wykonywaniu następujących po sobie instrukcji
  • nieumiejętność w organizowaniu sobie pracy
  • niechęć do angażowania się w zajęcia wymagające dłuższego wysiłku umysłowego
  • często gubi rzeczy, zapomina
  • rozprasza się pod wpływem zewnętrznych bodźców


NADMIERNA RUCHLIWOŚĆ

  • nerwowe ruchy – nerwowe ruchy rąk lub stóp, bujanie się, kiwanie na krześle
  • trudności z siedzeniem w miejscu – wstaje z miejsca w sytuacjach wymagających spokojnego siedzenia
  • ciągłe przemieszczanie się
  • wiercenie się
  • ciągły ruch
  • ciągłe mówienie


NADMIERNA IMPULSYWNOŚĆ

  • impulsywne wypowiedzi
  • trudność w czekaniu
  • przerywanie innym

Warto podkreślić, że prawidłowa diagnoza, zapewnia zaplanowanie odpowiedniej dla dziecka strategii leczenia, które, gdy jest skuteczne i systematyczne – umożliwia mu prawidłowe funkcjonowanie w domu, w szkole i w grupie rówieśniczej, a równocześnie odciąża całą rodzinę.

NIE LECZONE ADHD MOŻE PROWADZIĆ DO WIELU POWIKŁAŃ, TAKICH JAK:

  • zaburzenia zachowania – 60% dzieci z ADHD wykazuje zachowania buntownicze i opozycyjne; dzieci z ADHD przejawiają istotnie częściej w porównaniu z dziećmi zdrowymi objawy zachowań agresywnych, niedostosowania społecznego oraz trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji społecznych;
  • problemy z funkcjonowaniem społecznym – nieumiejętność przystosowania się i kształtowanie nieprawidłowej osobowości; jak wynika z badań u 25% osób z ADHD rozwija się osobowość antyspołeczna;
  • obniżone wyniki w nauce – prowadzące często do obniżonej motywacji, frustracji i poczucia niepowodzenia w sferze edukacyjnej, stanów lękowych a także samookaleczeń;
  • wystawianie się na niebezpieczeństwo – u osób z ADHD istnieje większe ryzyko wypadków samochodowych;
  • większe ryzyko popełnienia samobójstwa;
  • uzależnienia – uzależnienia od substancji psychoaktywnych (papierosy, alkohol, narkotyki);
  • konflikty z rówieśnikami i dorosłymi – częste bójki, ignorowanie poleceń dorosłych;
  • zaburzenia emocjonalne takie jak lęk, nerwice i depresja;
  • brak przyjaciół, częstszy rozpad związków
  • objadanie się prowadzące do otyłości
  • kłopoty ze snem

Zaburzenia lękowe to fobie proste, lęk separacyjny, lęk społeczny, zaburzenie obsesyjno-komplusyjne, zespół stresu pourazowego, zaburzenia konwersyjne)

Zachowania agresywne, które pojawiają się u dzieci, nie są nietypowe – bardzo często dochodzi do przejawów agresji u dzieci, czy to w domu, w szkole czy na placu zabaw. Jeśli rodzic nie wie, jak reagować w takich sytuacjach, jak rozmawiać z dzieckiem – warto porozmawiać z psychologiem, który w zależności od kontekstu podpowie, jaka reakcja będzie najwłaściwsza.

Agresja to zachowanie, które występuje i u dzieci, i u dorosłych. W ten sposób organizm próbuje rozładować nagromadzone emocje, z którymi w żaden inny sposób nie może sobie poradzić. Zachowywać się agresywnie to znaczy stosować przemoc, popychać, ale także atakować słownie – np. przezywać. Do wybuchu agresji może dojść z bardzo błahego powodu, co z kolei rodzi frustrację rodzica.

Agresja nie jest przejawem siły, ale bezradności – dziecko nie wie, jak radzić sobie z emocjami, a agresywne zachowania są próbą rozładowania, co jednocześnie pokazuje, jak bezradne jest dziecko. Do agresji dochodzi najczęściej u dzieci w wieku przedszkolnym, przy czym to rolą rodzica będzie tutaj nauka wyrażania emocji w pozytywny sposób.

Dziecko jest agresywne wtedy, kiedy towarzyszą mu uczucia takie, jak złość, smutek, zmęczenie, chociaż przyczyny mogą być też inne, w zależności od wieku. Czasami przyczyny agresywnego zachowania wynikają z tego, że dziecko bierze przykład z osób dorosłych, z domu. Wtedy zainterweniować powinny najlepiej osoby pracujące z dzieckiem w placówce (przedszkolu, szkole).

Zaburzenia zachowania stanowią złożony zespół problemów emocjonalnych wpływających na trudność w opanowaniu i przestrzeganiu zasad moralnych oraz zachowaniem się w sposób akceptowalny społecznie. Dzieci i młodzież z zaburzeniem zachowania nie respektują zasad wprowadzanych przez dorosłych, nie uznają ich autorytetu, są w opozycji do podstawowych reguł życia społecznego, często przejawiają agresywne zachowania. Osoby takie są konfliktowe, często okłamują, kradną, wychodzą z domu i nie docierają do szkoły, często uciekają z domu, niszczą cudzą własność. Przez społeczeństwo zazwyczaj uważani za zbuntowanych chuliganów, rzadziej kojarzeni z kimś chorym czy zaburzonym psychicznie.

Zaburzenia zachowania charakteryzują się powtarzającymi się zachowaniami buntowniczymi, agresywnymi lub antyspołecznymi. Chociaż mechanizmy i przyczyny zaburzeń zachowania mogą być różne, ważne jest, aby uzyskać właściwą diagnozę w celu zapewnienia właściwego leczenia. Bez odpowiedniej interwencji, zaburzenia zachowania mogą prowadzić do poważniejszych problemów, takich jak przestępczość, porzucanie szkoły i nadużywanie narkotyków.

Typy zaburzeń zachowania

Zaburzenia destrukcyjne u dzieci charakteryzują się określonym, negatywnym wzorcem zachowań. Podczas gdy te zachowania mogą być niepokojące, ważne jest, aby pamiętać, że są one zazwyczaj objawem leżącego u podstaw zaburzenia emocjonalnego. Dzieci, które przejawiają zachowania destrukcyjne, często robią to, próbując poradzić sobie ze stresującymi sytuacjami lub doświadczeniami. Naukowcy wyróżnili pewne typy zaburzeń zachowania. Należą do nich:

  • Zaburzenia opozycyjno-buntownicze
  • Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD)
  • Zaburzenia zachowania

Agresja to zachowanie, które występuje i u dzieci, i u dorosłych. W ten sposób organizm próbuje rozładować nagromadzone emocje, z którymi w żaden inny sposób nie może sobie poradzić. Zachowywać się agresywnie to znaczy stosować przemoc, popychać, ale także atakować słownie – np. przezywać. Do wybuchu agresji może dojść z bardzo błahego powodu, co z kolei rodzi frustrację rodzica.

Agresja nie jest przejawem siły, ale bezradności – dziecko nie wie, jak radzić sobie z emocjami, a agresywne zachowania są próbą rozładowania, co jednocześnie pokazuje, jak bezradne jest dziecko. Do agresji dochodzi najczęściej u dzieci w wieku przedszkolnym, przy czym to rolą rodzica będzie tutaj nauka wyrażania emocji w pozytywny sposób.

Dziecko jest agresywne wtedy, kiedy towarzyszą mu uczucia takie, jak złość, smutek, zmęczenie, chociaż przyczyny mogą być też inne, w zależności od wieku. Czasami przyczyny agresywnego zachowania wynikają z tego, że dziecko bierze przykład z osób dorosłych, z domu. Wtedy zainterweniować powinny najlepiej osoby pracujące z dzieckiem w placówce (przedszkolu, szkole).

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne OCD, popularnie nazywane nerwicą natręctw, charakteryzuje się występowaniem nawracających, natrętnych myśli (obsesje) i czynności (kompulsje), którym trudno się oprzeć, ponieważ próba powstrzymania się od nich wiąże się z narastającym napięciem, lękiem i cierpieniem. Celem kompulsywnych, rytualnie powtarzających się zachowań jest zmniejszenie lęku, który jest przyczyną natręctw. U małych dzieci częściej niż obsesyjne myślenie zauważymy silny przymus wykonywania określonych czynności. Treści myśli i zachowań kompulsyjnych zmieniają się wraz z wiekiem, u dzieci częściej pojawiają się natręctwa związane z czystością, brudem, skażeniem, u młodzieży z kolei zaobserwować można większą podatność na obsesje religijne czy seksualne.

Objawy OCD:

  • bardzo silne koncentrowanie się na jakimś zagrożeniu (powszechne są myśli o brudzie i zakażeniu, chorobie własnej lub kogoś bliskiego)
  • ciągłe wątpliwości czy czynność została wykonana poprawnie (np. dziecko kilkakrotnie sprawdza, czy lalki są ułożone w równym rzędzie; wiele razy wstaje z łóżka, by sprawdzić, czy kapcie są ustawione zgodnie z rytuałem)
  • dziecko poświęca dużo czasu na układanie przedmiotów, liczenie,
  • przywiązuje nadmierną wagę do porządku, symetrii, precyzji,
  • zbyt bardzo koncentruje się na szczegółach,
  • może mieć silną potrzebę zapamiętywania obiektywnie mało ważnych informacji,
  • zdarzają się agresywne myśli i zachowania,
  • osoba doświadcza lęku, napięcia, ale także przygnębienia, może pojawić się obniżenie nastroju.

Trudne emocje to te, z którymi nie umiemy sobie poradzić. Każdy z nas ma prawo do odczuwania złości, frustracji, gniewu, także dzieci. Problem pojawia się wtedy, kiedy nieadekwatnie wyrażamy swoje emocje i nie potrafimy sobie z nimi poradzić, co utrudnia nam codzienne funkcjonowanie w społeczeństwie.

Emocje, to złożony zespół zmian zarówno cielesnych, jak i psychicznych. Obejmuje pobudzenie fizjologiczne, uczuciowe, procesy poznawcze i reakcje behawioralne. To bardzo złożony proces. Za każdym „trudnym” zachowaniem stoi jakaś ważna dla człowieka potrzeba. Możemy być jej świadomi lub nie, ale to nasz stosunek do danej sytuacji determinuje nasze odczucia z nią związane. Dziecko, tak jak innych rzeczy, emocji uczy się w trakcie życia, i to od nas zależy jak i czy w ogóle nauczy się je regulować. Ważne by emocje dziecka były zauważane i akceptowane. Nie zaprzeczajmy tym stanom, a raczej próbujmy je nazywać i towarzyszyć dziecku w ich przeżywaniu.

Zdolność do regulowania emocji zaczyna się już od urodzenia. Jest to bardzo ważny element rozwoju dziecka, ponieważ emocje wpływają na każdą sferę naszego późniejszego życia. Błędy w rozpoznawaniu i radzeniu sobie z emocjami, mogą doprowadzić do trudności w socjalizacji z rówieśnikami, do zaburzeń emocjonalnych o charakterze lękowym czy opozycyjno- buntowniczym, może generować kłopoty ze snem, przyjmowanie pokarmów a także z obniżeniem koncentracji.

Złość jest jedną z najbardziej nielubianych emocji, jednak jest bardzo potrzebna do prawidłowego rozwoju. Bardzo często kojarzona jest z agresją i z gwałtownymi wybuchami, które są trudne zarówno dla rodziców, jak i dla dziecka. Wyrażanie złości jest umiejętnością, której dziecko musi się nauczyć, ponieważ pozwala ona wyznaczać granice, co jest niezbędne w każdym okresie naszego życia.

Trudności szkolne u dziecka mogą mieć różne podłoże. Mogą być spowodowane wieloma czynnikami takimi jak obniżoną sprawnością intelektualną, zaburzeniami pracy zmysłów: (wzroku, słuchu), zaburzeniami mowy, występującymi trudnościami emocjonalno – społecznymi, zaburzeniami koncentracji, trudną sytuacją rodzinną, zaniżoną samooceną. Mogą także wskazywać na zaburzenie psychiczne, które przejawia się właśnie trudnościami szkolnymi. Ważne jest aby wiedzieć, z czym dziecko mierzy się w szkole i znaleźć najlepsze dla niego rozwiązanie w radzeniu sobie z niepowodzeniami. Nierzadko niewielkie zmiany w codziennych rytuałach dziecka mogą wpłynąć na poprawę sytuacji szkolnej. Jednak w wielu przypadkach wymaga to głębszej analizy i pracy z dzieckiem.

Należy zwrócić uwagę czy trudności szkolne były od początku nauki czy pojawiły się nagle. Najważniejsza jest szybka reakcja, ponieważ braki które pojawiają się od pierwszych dni edukacji, przełożą się na niepowodzenia w wieloletnim procesie edukacji, a w konsekwencji w dorosłym życiu. Nie zawsze musi być to uwarunkowane jakimś zaburzeniem, często wynika to z napięcia w relacjach rówieśniczych czy błędach pedagogicznych nauczyciela. Podział przyczyn trudności i niepowodzeń szkolnych:

  • przyczyny biologiczno – psychologiczne (endogenne, biopsychiczne) np. niskie możliwości intelektualne, opóźnienia rozwojowe, zaburzenia w funkcjonowaniu narządów zmysłów, układu nerwowego, procesów poznawczych, zły stan zdrowia i częste choroby, zaburzenia emocjonalne
  • przyczyny społeczno – ekonomiczne (egzogenne), np. : trudna sytuacja materialna, niskie wykształcenie, niska pozycja społeczna i zawodowa rodziców, zaniedbywanie, brak opieki ze strony rodziców, niewłaściwy stosunek rodziców do nauki i osiągniętych przez dziecko wyników (nadmierne wymagania przekraczające jego możliwości, częsta krytyka), dysfunkcje i niewłaściwe wzory w rodzinie itp,
  • przyczyny pedagogiczne, czyli dydaktyczne (egzogenne), np. niedostosowanie treści nauczania do potrzeb i zainteresowań dzieci, nieodpowiednie metody, środki i formy pracy, niewłaściwa postawa nauczyciela wobec ucznia itp.

Rodzina jako struktura zmienia się w czasie. Każdy z jej członków, zarówno dzieci, jak i dorośli poddawani są różnego rodzaju wpływom. Kształtowanie relacji rodzinnych uzależnione jest od wielu czynników, dlatego potencjalne trudności mogą zdarzyć się w każdej rodzinie. Konflikty rodzinne, brak miłości, śmierć rodzica lub rozwód, okrucieństwo rodziców czy niekonsekwencja w systemie kar i nagród mogą stać się dla dziecka silnymi czynnikami psychotraumatycznymi. Cechy interakcji dziecka z rodzicami, stopień ich reaktywności, obecność więzi emocjonalnych i relacji przywiązania mają swoje oddziaływanie, zarówno przez cały okres dzieciństwa, jak i w późniejszym życiu, są swoistym wzorcem budowania jego relacji z innymi ludźmi.

Zarówno nadopiekuńczość w stosunku do dziecka, jak i brak czasu i odpowiedniej opieki, wpływają na trudne relacje pojawiające się w rodzinie. To co dla nas wydaje się normą (ponieważ sami zostaliśmy tak wychowani), w świetle dzisiejszej wiedzy nie zawsze jest właściwe i może negatywnie wpływać na rozwój dziecka. Często pojawiające się konflikty z rówieśnikami czy opuszczenie się w nauce może wynikać ze złych stosunków rodzinnych. Aby skonfliktować rodzinę wystarczy jeden incydent czy jedna toksyczna osoba w otoczeniu.

Okres dorastania to naturalny okres buntu dla dziecka, które przesuwa swoje granice, stara się przejąć kontrolę na tyle na ile jest to możliwe, sprawdza i weryfikuje wszystko co rodzic narzucał mu od najmłodszych lat. Te relacje są trudne zarówno dla dzieci jak i rodziców, jednak dzieci nie posiadają tak wielu narzędzi do rozwiązywania konfliktów i radzenia sobie z trudnymi sytuacjami, dlatego warto im w tym pomóc.

Należy zwrócić uwagę czy trudności szkolne były od początku nauki czy pojawiły się nagle. Najważniejsza jest szybka reakcja, ponieważ braki które pojawiają się od pierwszych dni edukacji, przełożą się na niepowodzenia w wieloletnim procesie edukacji, a w konsekwencji w dorosłym życiu. Nie zawsze musi być to uwarunkowane jakimś zaburzeniem, często wynika to z napięcia w relacjach rówieśniczych czy błędach pedagogicznych nauczyciela. Podział przyczyn trudności i niepowodzeń szkolnych:

  • przyczyny biologiczno – psychologiczne (endogenne, biopsychiczne) np. niskie możliwości intelektualne, opóźnienia rozwojowe, zaburzenia w funkcjonowaniu narządów zmysłów, układu nerwowego, procesów poznawczych, zły stan zdrowia i częste choroby, zaburzenia emocjonalne
  • przyczyny społeczno – ekonomiczne (egzogenne), np. : trudna sytuacja materialna, niskie wykształcenie, niska pozycja społeczna i zawodowa rodziców, zaniedbywanie, brak opieki ze strony rodziców, niewłaściwy stosunek rodziców do nauki i osiągniętych przez dziecko wyników (nadmierne wymagania przekraczające jego możliwości, częsta krytyka), dysfunkcje i niewłaściwe wzory w rodzinie itp,
  • przyczyny pedagogiczne, czyli dydaktyczne (egzogenne), np. niedostosowanie treści nauczania do potrzeb i zainteresowań dzieci, nieodpowiednie metody, środki i formy pracy, niewłaściwa postawa nauczyciela wobec ucznia itp.

Adaptacja to proces bardzo indywidualny. Jedne dzieci natychmiast odnajdują się w nowych warunkach inne mają z tym ogromne trudności. Niechęć do przedszkola może nasilać się po dłuższych nieobecnościach, spowodowanych chorobą czy sytuacją rodzinną, ale także po wakacjach czy nawet po weekendzie powrót do przedszkola może być trudny. Trudności mogą się pojawić również pod wpływem zmian w życiu dziecka. Nie muszą być one znaczące (z naszego punktu widzenia), ale w dziecku mogą wywołać niepokój, który przekłada się na niechęć do pozostania w przedszkolu. Stresem dla dziecka jest to, że nagle trafia w miejsce, gdzie wszystko jest obce i nowe: opiekunowie, rówieśnicy i otoczenie. Pojawiają się też nowe zasady i oczekiwania społeczne. Duże znaczenie ma również styl przywiązania dziecko- rodzic, jeśli jest ono lękowe, trudność będzie znacznie większa.

Zarówno nadopiekuńczość w stosunku do dziecka, jak i brak czasu i odpowiedniej opieki, wpływają na trudne relacje pojawiające się w rodzinie. To co dla nas wydaje się normą (ponieważ sami zostaliśmy tak wychowani), w świetle dzisiejszej wiedzy nie zawsze jest właściwe i może negatywnie wpływać na rozwój dziecka. Często pojawiające się konflikty z rówieśnikami czy opuszczenie się w nauce może wynikać ze złych stosunków rodzinnych. Aby skonfliktować rodzinę wystarczy jeden incydent czy jedna toksyczna osoba w otoczeniu.

Okres dorastania to naturalny okres buntu dla dziecka, które przesuwa swoje granice, stara się przejąć kontrolę na tyle na ile jest to możliwe, sprawdza i weryfikuje wszystko co rodzic narzucał mu od najmłodszych lat. Te relacje są trudne zarówno dla dzieci jak i rodziców, jednak dzieci nie posiadają tak wielu narzędzi do rozwiązywania konfliktów i radzenia sobie z trudnymi sytuacjami, dlatego warto im w tym pomóc.

Należy zwrócić uwagę czy trudności szkolne były od początku nauki czy pojawiły się nagle. Najważniejsza jest szybka reakcja, ponieważ braki które pojawiają się od pierwszych dni edukacji, przełożą się na niepowodzenia w wieloletnim procesie edukacji, a w konsekwencji w dorosłym życiu. Nie zawsze musi być to uwarunkowane jakimś zaburzeniem, często wynika to z napięcia w relacjach rówieśniczych czy błędach pedagogicznych nauczyciela. Podział przyczyn trudności i niepowodzeń szkolnych:

  • przyczyny biologiczno – psychologiczne (endogenne, biopsychiczne) np. niskie możliwości intelektualne, opóźnienia rozwojowe, zaburzenia w funkcjonowaniu narządów zmysłów, układu nerwowego, procesów poznawczych, zły stan zdrowia i częste choroby, zaburzenia emocjonalne
  • przyczyny społeczno – ekonomiczne (egzogenne), np. : trudna sytuacja materialna, niskie wykształcenie, niska pozycja społeczna i zawodowa rodziców, zaniedbywanie, brak opieki ze strony rodziców, niewłaściwy stosunek rodziców do nauki i osiągniętych przez dziecko wyników (nadmierne wymagania przekraczające jego możliwości, częsta krytyka), dysfunkcje i niewłaściwe wzory w rodzinie itp,
  • przyczyny pedagogiczne, czyli dydaktyczne (egzogenne), np. niedostosowanie treści nauczania do potrzeb i zainteresowań dzieci, nieodpowiednie metody, środki i formy pracy, niewłaściwa postawa nauczyciela wobec ucznia itp.

Trudności wychowawcze określa się najczęściej jako uporczywe zachowanie dziecka, które jest niezgodne z przyjętymi normami życia społecznego i niepoddające się zwykłym zabiegom wychowawczym. Wynika ono najczęściej z konfliktu dziecka z otoczeniem społecznym.

Problemy wychowawcze możemy podzielić ze względu na wiek dziecka, przypisując je do etapów rozwojowych, które dziecko przechodzi:

  • problemy wychowawcze dziecka do 3 r.ż. np. gryzienie bliskich i rówieśników, płaczliwość, trudność wypracowania rytuałów, np. chodzenie spać o określonej porze, brak apetytu i niechęć do jedzenia, trudności w odpieluchowaniu, zahamowanie w kontaktach z innymi dziećmi,
  • problemy wychowawcze dziecka w wieku przedszkolnym, np. autoagresja i agresja wobec rówieśników, niestosowanie się do zasad obowiązujących w grupie przedszkolnej, dezorganizacja pracy w grupie, opór przed pozostaniem w przedszkolu, buntowanie się przeciw obowiązkom w domu,
  • problemy wychowawcze dziecka w wieku szkolnym, np. przeszkadzanie na lekcjach, autoagresja i agresja wobec rówieśników, brak zainteresowania nauką, wszczynanie bójek, drobne kradzieże,
  • problemy wychowawcze z nastolatkami, np. agresja, niechęć do wykonywania obowiązków, palenie papierosów i stosowanie innych używek, wagarowanie, wandalizm, kradzieże, przynależność do grupy rówieśniczej, która ma niekorzystny wpływ na zachowanie nastolatka.


Trudności wychowawcze mogą prowadzić do wielu negatywnych sytuacji i zachowań. Z wiekiem patologiczne zachowania nasilają się, dlatego ważne aby zacząć reagować jak najwcześniej. Brak wsparcia może wywołać silne konflikty społeczne a nawet prawne, trudności z wejściem w dorosłe życie i budowanie relacji rodzinnych czy zawodowych.

Zarówno nadopiekuńczość w stosunku do dziecka, jak i brak czasu i odpowiedniej opieki, wpływają na trudne relacje pojawiające się w rodzinie. To co dla nas wydaje się normą (ponieważ sami zostaliśmy tak wychowani), w świetle dzisiejszej wiedzy nie zawsze jest właściwe i może negatywnie wpływać na rozwój dziecka. Często pojawiające się konflikty z rówieśnikami czy opuszczenie się w nauce może wynikać ze złych stosunków rodzinnych. Aby skonfliktować rodzinę wystarczy jeden incydent czy jedna toksyczna osoba w otoczeniu.

Okres dorastania to naturalny okres buntu dla dziecka, które przesuwa swoje granice, stara się przejąć kontrolę na tyle na ile jest to możliwe, sprawdza i weryfikuje wszystko co rodzic narzucał mu od najmłodszych lat. Te relacje są trudne zarówno dla dzieci jak i rodziców, jednak dzieci nie posiadają tak wielu narzędzi do rozwiązywania konfliktów i radzenia sobie z trudnymi sytuacjami, dlatego warto im w tym pomóc.

Należy zwrócić uwagę czy trudności szkolne były od początku nauki czy pojawiły się nagle. Najważniejsza jest szybka reakcja, ponieważ braki które pojawiają się od pierwszych dni edukacji, przełożą się na niepowodzenia w wieloletnim procesie edukacji, a w konsekwencji w dorosłym życiu. Nie zawsze musi być to uwarunkowane jakimś zaburzeniem, często wynika to z napięcia w relacjach rówieśniczych czy błędach pedagogicznych nauczyciela. Podział przyczyn trudności i niepowodzeń szkolnych:

  • przyczyny biologiczno – psychologiczne (endogenne, biopsychiczne) np. niskie możliwości intelektualne, opóźnienia rozwojowe, zaburzenia w funkcjonowaniu narządów zmysłów, układu nerwowego, procesów poznawczych, zły stan zdrowia i częste choroby, zaburzenia emocjonalne
  • przyczyny społeczno – ekonomiczne (egzogenne), np. : trudna sytuacja materialna, niskie wykształcenie, niska pozycja społeczna i zawodowa rodziców, zaniedbywanie, brak opieki ze strony rodziców, niewłaściwy stosunek rodziców do nauki i osiągniętych przez dziecko wyników (nadmierne wymagania przekraczające jego możliwości, częsta krytyka), dysfunkcje i niewłaściwe wzory w rodzinie itp,
  • przyczyny pedagogiczne, czyli dydaktyczne (egzogenne), np. niedostosowanie treści nauczania do potrzeb i zainteresowań dzieci, nieodpowiednie metody, środki i formy pracy, niewłaściwa postawa nauczyciela wobec ucznia itp.

Fobia to rodzaj zaburzenia nerwicowego, który charakteryzuje się uporczywymi lękami przed określonymi sytuacjami, zjawiskami, przedmiotami, miejscami. Cierpienie, jakie pacjent przeżywa w związku z zaburzeniem powoduje, że unika on bodźca, sytuacji lękotwórczej, co znacznie pogarsza efektywne funkcjonowanie. Lęk jest subiektywny, nieadekwatny do sytuacji i często nieuzasadniony. Dziecko unika przyczyn, które go wywołują, co utrudnia mu funkcjonowanie w środowisku szkolnym czy rówieśniczym. Sytuacje, miejsca, zjawiska czy przedmioty, które wywołują lęk w praktyce nie są niebezpieczne. Jednak dziecko przeżywa je, reaguje przesadnie, głównie niepokojem, trwogą i izolacją nawet wtedy, kiedy słyszy od rodziców, że dany obiekt czy sytuacja nie stanowi realnego zagrożenia. Zdarza się, że starsze dzieci mają świadomość irracjonalności własnego lęku.

Objawy fobii:

  • duszności, drżenie rąk, szybsze bicie serca, poczucie omdlewania, nadmierna potliwość i czerwienienie się,
  • szumy w uszach,
  • jąkanie się i drżenie głosu,
  • ból brzucha, mdłości, biegunki, brak apetytu,
  • lęk napadowy – przeżywanie napadów paniki,
  • uporczywe unikanie danych miejsc, przedmiotów czy sytuacji.


Rodzaje fobii:

  • agorafobię (lęk przed otwarta przestrzenią),
  • fobie społeczne, np. fobia szkolna,
  • specyficzne (izolowane) postacie fobii: zoofobia (lęk przed zwierzętami), np. arachnofobia  (lęk przed pająkami) czy ichtiofobia (lek przed rybami), nyktofobia (lęk przed ciemnością), klaustrofobia (lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami),
  • inne zaburzenia lękowe w formie fobii.

Jednym z powikłań fobii jest pogorszenie się jakości funkcjonowania pacjenta. Ograniczenia, jakie sam sobie nakłada, np. niewychodzenie z domu, sprawiają, że normalne, codzienne życie i załatwianie spraw z nim związanych są znacznie utrudnione. Co więcej, czasami sposobami na rozładowanie lęku stają się używki, dlatego nieleczona może prowadzić do wielu uzależnień czy autodestrukcyjnych zachowań.

Problemy wychowawcze możemy podzielić ze względu na wiek dziecka, przypisując je do etapów rozwojowych, które dziecko przechodzi:

  • problemy wychowawcze dziecka do 3 r.ż. np. gryzienie bliskich i rówieśników, płaczliwość, trudność wypracowania rytuałów, np. chodzenie spać o określonej porze, brak apetytu i niechęć do jedzenia, trudności w odpieluchowaniu, zahamowanie w kontaktach z innymi dziećmi,
  • problemy wychowawcze dziecka w wieku przedszkolnym, np. autoagresja i agresja wobec rówieśników, niestosowanie się do zasad obowiązujących w grupie przedszkolnej, dezorganizacja pracy w grupie, opór przed pozostaniem w przedszkolu, buntowanie się przeciw obowiązkom w domu,
  • problemy wychowawcze dziecka w wieku szkolnym, np. przeszkadzanie na lekcjach, autoagresja i agresja wobec rówieśników, brak zainteresowania nauką, wszczynanie bójek, drobne kradzieże,
  • problemy wychowawcze z nastolatkami, np. agresja, niechęć do wykonywania obowiązków, palenie papierosów i stosowanie innych używek, wagarowanie, wandalizm, kradzieże, przynależność do grupy rówieśniczej, która ma niekorzystny wpływ na zachowanie nastolatka.

Trudności wychowawcze mogą prowadzić do wielu negatywnych sytuacji i zachowań. Z wiekiem patologiczne zachowania nasilają się, dlatego ważne aby zacząć reagować jak najwcześniej. Brak wsparcia może wywołać silne konflikty społeczne a nawet prawne, trudności z wejściem w dorosłe życie i budowanie relacji rodzinnych czy zawodowych.

Zarówno nadopiekuńczość w stosunku do dziecka, jak i brak czasu i odpowiedniej opieki, wpływają na trudne relacje pojawiające się w rodzinie. To co dla nas wydaje się normą (ponieważ sami zostaliśmy tak wychowani), w świetle dzisiejszej wiedzy nie zawsze jest właściwe i może negatywnie wpływać na rozwój dziecka. Często pojawiające się konflikty z rówieśnikami czy opuszczenie się w nauce może wynikać ze złych stosunków rodzinnych. Aby skonfliktować rodzinę wystarczy jeden incydent czy jedna toksyczna osoba w otoczeniu.

Okres dorastania to naturalny okres buntu dla dziecka, które przesuwa swoje granice, stara się przejąć kontrolę na tyle na ile jest to możliwe, sprawdza i weryfikuje wszystko co rodzic narzucał mu od najmłodszych lat. Te relacje są trudne zarówno dla dzieci jak i rodziców, jednak dzieci nie posiadają tak wielu narzędzi do rozwiązywania konfliktów i radzenia sobie z trudnymi sytuacjami, dlatego warto im w tym pomóc.

Należy zwrócić uwagę czy trudności szkolne były od początku nauki czy pojawiły się nagle. Najważniejsza jest szybka reakcja, ponieważ braki które pojawiają się od pierwszych dni edukacji, przełożą się na niepowodzenia w wieloletnim procesie edukacji, a w konsekwencji w dorosłym życiu. Nie zawsze musi być to uwarunkowane jakimś zaburzeniem, często wynika to z napięcia w relacjach rówieśniczych czy błędach pedagogicznych nauczyciela. Podział przyczyn trudności i niepowodzeń szkolnych:

  • przyczyny biologiczno – psychologiczne (endogenne, biopsychiczne) np. niskie możliwości intelektualne, opóźnienia rozwojowe, zaburzenia w funkcjonowaniu narządów zmysłów, układu nerwowego, procesów poznawczych, zły stan zdrowia i częste choroby, zaburzenia emocjonalne
  • przyczyny społeczno – ekonomiczne (egzogenne), np. : trudna sytuacja materialna, niskie wykształcenie, niska pozycja społeczna i zawodowa rodziców, zaniedbywanie, brak opieki ze strony rodziców, niewłaściwy stosunek rodziców do nauki i osiągniętych przez dziecko wyników (nadmierne wymagania przekraczające jego możliwości, częsta krytyka), dysfunkcje i niewłaściwe wzory w rodzinie itp,
  • przyczyny pedagogiczne, czyli dydaktyczne (egzogenne), np. niedostosowanie treści nauczania do potrzeb i zainteresowań dzieci, nieodpowiednie metody, środki i formy pracy, niewłaściwa postawa nauczyciela wobec ucznia itp.

Zespół stresu pourazowego czyli PTSD to zaburzenie nerwicowe, będące skutkiem silnego, traumatycznego stresu, nazywane także zespołem opóźnionych reakcji stresowych występujący po zdarzeniu traumatycznym.  Najczęstszymi objawami PTSD są lęki, natrętne myśli, zaburzenia snu i koszmary senne, depresja, izolacja społeczna, zaburzenia odżywiania, kłopoty z koncentracją, otępienie, niekontrolowane wybuchy agresji, nadmierna reakcja na bodźce a także niezdolność do przeżywania lęku. Pacjent dotknięty zespołem stresu pourazowego nie jest w stanie poprawnie funkcjonować w życiu codziennym. Cechą charakterystyczną zespołu stresu pourazowego są nawracające, uporczywe wspomnienia traumatycznego zdarzenia, a także unikanie sytuacji lub bodźców przypominających traumę.

Najczęstsze przyczyny PTSD związane są z doświadczeniami bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Do najczęstszych należą:

  • przemoc fizyczna lub seksualna — napaść fizyczna, gwałt, molestowanie seksualne;
  • wypadek (bezpośredni udział lub bycie świadkiem),
  • śmierć bliskiej osoby,
  • przemoc domowa — długotrwałe doświadczanie przemocy w rodzinie, zarówno fizycznej, jak i emocjonalnej;
  • napad z bronią,
  • doświadczenia wojenne,
  • katastrofy naturalne — trzęsienia ziemi, huragany, powodzie, pożary.
  • ciężkie choroby, długotrwałe leczenie oraz poważne operacje,
  • poronienie i strata dziecka,
  • trudny, traumatyczny poród,
  • zagrożenie życia w pracy — zwłaszcza w przypadku osób pracujących jako strażacy, policjanci czy ratownicy medyczni.

Nieleczone PTSD powoduje izolowanie się od społeczeństwa, a także silne stany lękowe powodujące stopniową degenerację relacji rodzinnych i służbowych. Ponadto mogą pojawić się stany depresyjne, inne zaburzenia lękowe, patologiczne odżywianie, a najczęściej uzależnienie się pacjenta od substancji psychoaktywnych. Zespół stresu pourazowego w wielu sytuacjach kończy się próbami samobójczymi lub samobójstwem.

Objawy fobii:

  • duszności, drżenie rąk, szybsze bicie serca, poczucie omdlewania, nadmierna potliwość i czerwienienie się,
  • szumy w uszach,
  • jąkanie się i drżenie głosu,
  • ból brzucha, mdłości, biegunki, brak apetytu,
  • lęk napadowy – przeżywanie napadów paniki,
  • uporczywe unikanie danych miejsc, przedmiotów czy sytuacji.


Rodzaje fobii:

  • agorafobię (lęk przed otwarta przestrzenią),
  • fobie społeczne, np. fobia szkolna,
  • specyficzne (izolowane) postacie fobii: zoofobia (lęk przed zwierzętami), np. arachnofobia  (lęk przed pająkami) czy ichtiofobia (lek przed rybami), nyktofobia (lęk przed ciemnością), klaustrofobia (lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami),
  • inne zaburzenia lękowe w formie fobii.

Jednym z powikłań fobii jest pogorszenie się jakości funkcjonowania pacjenta. Ograniczenia, jakie sam sobie nakłada, np. niewychodzenie z domu, sprawiają, że normalne, codzienne życie i załatwianie spraw z nim związanych są znacznie utrudnione. Co więcej, czasami sposobami na rozładowanie lęku stają się używki, dlatego nieleczona może prowadzić do wielu uzależnień czy autodestrukcyjnych zachowań.

Problemy wychowawcze możemy podzielić ze względu na wiek dziecka, przypisując je do etapów rozwojowych, które dziecko przechodzi:

  • problemy wychowawcze dziecka do 3 r.ż. np. gryzienie bliskich i rówieśników, płaczliwość, trudność wypracowania rytuałów, np. chodzenie spać o określonej porze, brak apetytu i niechęć do jedzenia, trudności w odpieluchowaniu, zahamowanie w kontaktach z innymi dziećmi,
  • problemy wychowawcze dziecka w wieku przedszkolnym, np. autoagresja i agresja wobec rówieśników, niestosowanie się do zasad obowiązujących w grupie przedszkolnej, dezorganizacja pracy w grupie, opór przed pozostaniem w przedszkolu, buntowanie się przeciw obowiązkom w domu,
  • problemy wychowawcze dziecka w wieku szkolnym, np. przeszkadzanie na lekcjach, autoagresja i agresja wobec rówieśników, brak zainteresowania nauką, wszczynanie bójek, drobne kradzieże,
  • problemy wychowawcze z nastolatkami, np. agresja, niechęć do wykonywania obowiązków, palenie papierosów i stosowanie innych używek, wagarowanie, wandalizm, kradzieże, przynależność do grupy rówieśniczej, która ma niekorzystny wpływ na zachowanie nastolatka.

Trudności wychowawcze mogą prowadzić do wielu negatywnych sytuacji i zachowań. Z wiekiem patologiczne zachowania nasilają się, dlatego ważne aby zacząć reagować jak najwcześniej. Brak wsparcia może wywołać silne konflikty społeczne a nawet prawne, trudności z wejściem w dorosłe życie i budowanie relacji rodzinnych czy zawodowych.

Zarówno nadopiekuńczość w stosunku do dziecka, jak i brak czasu i odpowiedniej opieki, wpływają na trudne relacje pojawiające się w rodzinie. To co dla nas wydaje się normą (ponieważ sami zostaliśmy tak wychowani), w świetle dzisiejszej wiedzy nie zawsze jest właściwe i może negatywnie wpływać na rozwój dziecka. Często pojawiające się konflikty z rówieśnikami czy opuszczenie się w nauce może wynikać ze złych stosunków rodzinnych. Aby skonfliktować rodzinę wystarczy jeden incydent czy jedna toksyczna osoba w otoczeniu.

Okres dorastania to naturalny okres buntu dla dziecka, które przesuwa swoje granice, stara się przejąć kontrolę na tyle na ile jest to możliwe, sprawdza i weryfikuje wszystko co rodzic narzucał mu od najmłodszych lat. Te relacje są trudne zarówno dla dzieci jak i rodziców, jednak dzieci nie posiadają tak wielu narzędzi do rozwiązywania konfliktów i radzenia sobie z trudnymi sytuacjami, dlatego warto im w tym pomóc.

Należy zwrócić uwagę czy trudności szkolne były od początku nauki czy pojawiły się nagle. Najważniejsza jest szybka reakcja, ponieważ braki które pojawiają się od pierwszych dni edukacji, przełożą się na niepowodzenia w wieloletnim procesie edukacji, a w konsekwencji w dorosłym życiu. Nie zawsze musi być to uwarunkowane jakimś zaburzeniem, często wynika to z napięcia w relacjach rówieśniczych czy błędach pedagogicznych nauczyciela. Podział przyczyn trudności i niepowodzeń szkolnych:

  • przyczyny biologiczno – psychologiczne (endogenne, biopsychiczne) np. niskie możliwości intelektualne, opóźnienia rozwojowe, zaburzenia w funkcjonowaniu narządów zmysłów, układu nerwowego, procesów poznawczych, zły stan zdrowia i częste choroby, zaburzenia emocjonalne
  • przyczyny społeczno – ekonomiczne (egzogenne), np. : trudna sytuacja materialna, niskie wykształcenie, niska pozycja społeczna i zawodowa rodziców, zaniedbywanie, brak opieki ze strony rodziców, niewłaściwy stosunek rodziców do nauki i osiągniętych przez dziecko wyników (nadmierne wymagania przekraczające jego możliwości, częsta krytyka), dysfunkcje i niewłaściwe wzory w rodzinie itp,
  • przyczyny pedagogiczne, czyli dydaktyczne (egzogenne), np. niedostosowanie treści nauczania do potrzeb i zainteresowań dzieci, nieodpowiednie metody, środki i formy pracy, niewłaściwa postawa nauczyciela wobec ucznia itp.

Co oferuję?

Oferuję kompleksową pomoc psychologiczną, wspierając rodziny w pokonywaniu wyzwań związanych z wychowaniem dzieci i radzeniem sobie w trudnych sytuacjach życiowych. Każda z moich usług jest dostosowana do indywidualnych potrzeb, zapewniając wsparcie w budowaniu zdrowych relacji rodzinnych.

Krótkoterminowa terapia dzieci
i młodzieży

Krótkoterminowa terapia rodzinna

Diagnoza dzieci
i młodzieży

Jak pracuję?

Wizyta u psychologa powinna kojarzyć się dziecku z przyjemnym spotkaniem, a nie przepytywaniem. Dlatego w swojej pracy z dziećmi korzystam z wielu gier, książeczek, klocków, kolorowanek. Bardzo ważne jest nawiązanie więzi z dzieckiem, aby mogło się ono otworzyć w przyjaznych dla niego warunkach. W przypadku mniejszych dzieci moja praca polega głównie na obserwacji dziecka w różnych możliwych do zorganizowania w gabinecie sytuacjach. W przypadku dzieci starszych i nastolatków stosuję również różnego rodzaju gry i zabawy, ale wprowadzam już różnego rodzaju kwestionariusze adekwatne do wieku dzieci. Jeśli wiek dziecka na to pozwala, rodzic zostaje w pomieszczeniu obok. Gdy opiekun nie jest obecny dziecko bardzo często pod przykryciem zwykłych zachowań przekazuje istotne informacje, które wskazują na to, co dzieje się w nim naprawdę. Treści te, często nieistotne dla rodzica, mogą być bezpośrednimi wskazówkami rozwiązania problemu dla psychologa, który zawodowo zajmuje się analizą dziecięcych zachowań. Na koniec, w gabinecie psychologa, podejmowana jest wspólnie decyzja dotycząca zakończenia spotkań lub rozpoczęcia cyklu któtkoterminowych spotkań terapeutycznych.

Sprawdź kim jestem

Jak w praktyce przebiega
spotkanie ze mną?

PIERWSZE SPOTKANIE

Na pierwsze spotkanie zapraszam Rodzica/Rodziców/Opiekunów prawnych (bez dziecka). Staram się zebrać jak najwięcej informacji o dziecku i problemie z jakim Państwo do mnie przychodzicie. Pod koniec spotkania daję informację zwrotną co możemy w danym przypadku zrobić i jakie formy wsparcia są potrzebne dziecku.

Spotkanie trwa 60 minut. 

KOLEJNE SPOTKANIA

Jeśli wyrażą Państwo zgodę na kolejne spotkania, zapraszam do siebie dziecko. Charakter spotkania uzależniony jest od wieku dziecka. Z młodszymi dziećmi siadam na dywanie, gramy, lepimy z plasteliny, bawimy się. Staram się nawiązać z dzieckiem więź, aby nie czuło dyskomfortu czy niepotrzebnego lęku. Z dziećmi starszymi / nastolatkami przeprowadzam rozmowę, często są to różnego rodzaju zadania do rozwiązania czy praca na odpowiednich do wieku testach. Nie robię nic bez Państwa zgody oraz zgody dziecka.

Cennik

Konsultacja
psychologiczna

160 zł
  • 60 minut
Umów się

Terapia dzieci
i młodzieży

140 zł
  • 50 minut
Umów się

Diagnoza
/opinia psychologiczna

200 zł
  • czas określany indywidualnie
Umów się